Interview met John Heijnen: 30 jaar DataByte ‘Verleden, heden en toekomst’

Op 17-jarige leeftijd besloot John Heijnen dat hij zijn eigen bedrijf wilde opstarten. Nu, 30 jaar later, is dat bedrijf uitgegroeid tot een full service B2B ICT-consultancy bedrijf met meer dan 80 medewerkers. Een mooi moment om terug te blikken en beter kennis te maken met de oprichter van DataByte.

John, hoe kwam je erbij om op zo’n jonge leeftijd een eigen bedrijf te starten?

“Ik had al best jong door dat áls ik iets wilde betekenen voor anderen, ik een talent zou moeten kunnen aanspreken. Programmeren vond ik in die tijd harstikke leuk! Ik was een jaar of 14 toen ik daarmee begon en mijn vader leerde mij programmeren op een Sharp MZ-80K. Het programma dat ik maakte, leek op een databaseprogramma waarbij je zelf de variabele velden kon definiëren. Dat was nog voordat de floppy überhaupt bestond, dus ik zette het programma op cassettebandjes en verkocht ze voor 25 gulden per stuk. Elke week verkocht ik 5 tot 10 stuks en kwamen er verzoekjes voor maatwerk. Ook ging ik bandjes met allerlei andere handige programma’s verkopen op landelijke computergebruikersdagen. Mijn vader bracht me overal naar toe, want ik had natuurlijk nog geen rijbewijs. Een mooie tijd, zeker achteraf!

Eigenlijk heb je je succes dus aan je ouders te danken?

Mijn ouders hebben absoluut de mogelijkheden gecreëerd voor mij om ondernemer te worden. Ze gaven mij de ruimte, stimuleerden mij om door te gaan met wat ik deed en echt niets was teveel. En toen de docenten op school, en de school uiteindelijk zelf ook, klant werden bij mij hadden we wel in de gaten dat daar mijn passie lag. Klanten blij maken i.p.v. studeren. Ik hoop dan ook oprecht dat mijn kinderen later net zo trots op mij zullen zijn, als dat ik dat nu ben op mijn ouders. Petje af voor wat zij voor mij hebben gedaan, en vooral gelaten, indertijd!

Stonden je ouders van begin af aan achter je keuze?

M’n vader wel, alhoewel hij zich ook wel zorgen maakte. Mijn moeder was ‘not amused’, ik zie haar gezicht in gedachten nog zo voor me. Ze vonden het vooral ook spannend voor mij of het wel zou gaan lukken. Maar in die tijd, kon je met hard werken ook iets bereiken en was een diploma niet alleen het ideale garantiebewijs naar de arbeidsmarkt. Nu begrijp ik als vader de zorg van mijn ouders indertijd heel erg goed, maar op dat moment…

Was je niet bang om hen teleur te stellen?

Ik wilde vooral mezelf niet teleurstellen. Ik dacht: “Als dit mislukt dan draag ik dat de rest van mijn leven met me mee”. Ondernemers willen, denk ik, met name aan zichzelf bewijzen dat ze iets kunnen bereiken door doorzettingsvermogen, discipline en wilskracht te tonen. Toen ik eenmaal mijn eerste grote opdracht bij de Rabobank binnenhaalde, groeide dat zelfvertrouwen snel.

Ik ging telebankieren installeren bij al hun klanten, met name boeren. Ik ging op mijn brommer langs en vertelde de boeren niet alleen over telebankieren, maar gaf hen ook uitleg over de computer in het algemeen. Ik probeerde toen al hun verwachtingen te overtreffen.

Is dat jouw kracht? Klantverwachtingen overtreffen?

Ja, je creëert meerwaarde als je een klant echt vanuit zijn belang kan helpen in plaats van puur doen wat de klant vraagt. Dat zit ook nu nog sterk verankerd in het DNA van ons bedrijf.

In 2004, toen je 34 jaar oud was, verkocht je twee derde van je bedrijf. Waarom koos je daarvoor?

Ik liep tegen mijn grenzen aan. M’n lichaam gaf meerdere signalen af; ik kreeg paniekaanvallen en hartkloppingen. Ik zorgde niet goed voor mezelf, at ongezond en sportte niet. Bovendien vond ik dat ik me vooral erg eenzijdig had ontwikkeld.

Hoe was het om ineens twee mededirecteuren te hebben?

Toen wist ik nog niet dat het moeilijk zou gaan worden voor mij. Als je 34 bent en je gaat de verantwoordelijkheid delen, dan val je toch een beetje in een zwart gat. Net zoals sporters dat ervaren na hun carrière. Je moet gaan loslaten en specialiseren in de portefeuille waar je verantwoordelijk voor bent.

Ook moet je kunnen accepteren dat er beslissingen worden genomen die misschien minder goed passen bij de visie die jij hebt. In die tijd heb ik veel gespard met Piet Plezier, indertijd voorzitter van DRV Accountants. Van Piet heb ik geleerd om vanuit verschillende perspectieven te kijken naar de keuzes die ik heb gemaakt, ook vanuit het oogpunt van m’n collega’s. Achteraf was het gaan delen van de algehele eindverantwoordelijkheid, de beste beslissing die ik ooit heb gemaakt, maar dat realiseerde ik op dat moment nog niet echt hoor.

Heb je spijt van sommige keuzes die je hebt gemaakt?

Spijt heb ik nergens van, maar als ik naar mijn kinderen kijk en vooral hoe onbevangen ze leven, dan zie ik wel dat ik dat heb gemist. Maar door de keuzes die ik heb gemaakt, sta ik nu wel waar ik sta. De mensen die ik in mijn ‘tweede leven’ heb ontmoet, hebben mijn leven verrijkt. Zij leerden mij de kunst van het goede leven inzien.

Hoe zien jouw (werk)dagen er tegenwoordig uit?

De dag begint bij mij met sporten; hardlopen en fitness. Ik weet inmiddels dat je goed voor je lichaam moet zorgen, want gezondheid is natuurlijk niet te koop. Daarna kom ik naar kantoor, dan heb ik een aantal besprekingen met collega’s of klanten. Ik ben vooral strategisch bezig met vraagstukken die het hele bedrijf raken. Voor ongeveer 25 klanten ben ik zelf nog eindverantwoordelijk. Hartstikke leuk om te doen! Daar zitten relatief nieuwe klanten tussen, maar ook klanten die ik al 20 jaar ken. Buiten het werk ga ik graag leuke dingen doen met mijn kinderen.

Waar ben je het meest trots op?

Dat onze mensen hier met plezier werken, dat zie je o.a. aan de lange dienstverbanden en het lage ziekteverzuim. Ik weet dat ons bedrijf niks waard is zonder onze mensen. Als je hier op zondag bent dan is het een kale huls, zonder drive, zonder energie. Als werkgever heb je de taak om goed voor je mensen te zorgen en dat doe je niet alleen door het salaris over te maken. We zijn loyaal naar elkaar, juist ook als het even wat minder gaat. Verder ben ik enorm trots op het feit dat we de afgelopen decennia zijn uitgegroeid van een grote eenmanszaak naar een lerende organisatie met meer dan 80 medewerkers.

Heb je in die 30 jaar tijd weleens gedacht; ik stop ermee en ga wat anders doen?

Natuurlijk, ik ben ook maar een mens. Het zou ongezond zijn als je nooit nadenkt over wat je alternatief zou kunnen zijn. Maar als ik alle plussen en minnen op een rijtje zet dan is dit voor mij nog steeds de ideale en allerleukste baan hoor, hahaha.

Je bent dit jaar 47 geworden, hoe ziet jouw toekomst eruit?

Het is heel mooi om nog steeds te mogen werken aan het bedrijf waarmee ik ben gestart op de zolderkamer van mijn ouders, dus dat zal ik blijven doen! Ik ben blij met de strategische rol die ik nu heb en de wijze waarop ik de feeling kan houden met de markt. Bezig zijn met zaken die het bedrijf overstijgen, samen met ons managementteam, dat wil ik zeker nog blijven doen in de toekomst.

Zou één van je drie zoons het bedrijf niet van je willen overnemen?

Het zal je verbazen, maar we hebben het daar thuis niet over. Maar ik denk niet dat mijn kinderen het ambiëren. Het is hard werken, echt een ‘way of life’ en mijn zoons maken dat natuurlijk van dichtbij mee. Laat ze maar iets gaan doen waar ze echt voldoening uit halen en hun talenten in kwijt kunnen. En natuurlijk zou het prachtig zijn als dat een rol in ons bedrijf zou kunnen zijn. Ik vertel ze dan ook altijd: “Doe alsjeblieft iets wat je echt leuk vindt, en laat geld daarbij geen drijfveer zijn’. Plezier, voldoening, passie en samenwerken met andere mensen zijn echt veel belangrijker!”

“Ondernemer zijn is hard werken, echt een ‘way of life’. Maar ik vind het vooral belangrijk om ook plezier te hebben in mijn werk en het verschil te kunnen maken voor onze klanten!”

Meer nieuws